Historia kotów brytyjskich

Brytyjski  kot krótkowłosy jest jednym z najstarszych znanych gatunków kotów. Najprawdopodobniej wywodzi się on od kotów, które zostały sprowadzone do Wielkiej Brytanii  wraz z legionami rzymskimi około 400 p.n.e. Legioniści  przywieźli je ze sobą  z Egiptu i wykorzystywali do walki ze szczurami, które niszczyły ich spichlerze i pola, na których uprawiali zboża.

„ Bezpośrednimi przodkami brytyjskiego krótkowłosego są koty domowe, sprowadzone do Galii prawdopodobnie przez Rzymian, którzy z kolei uzyskali je od Egipcjan, Z Galii Felis catus przedostał się do Anglii. Jego głównym zadaniem było odszczurzanie. W tekstach sądowych z X wieku znajdziemy wzmianki o małym kocie z kraju Gallów. Teksty te określają cenę zwierzęcia , która zależy od jego stanu fizycznego i wzrasta z 2 do 4 pensów z chwilą złowienia myszy.”

Pierre Rousselet-Blanc ( Red.): Poradnik encyklopedyczny KOTY. Larousse Polska, Wrcław 2006

W Brytanii koty te parowały się z rodzimymi dzikimi kotami, najprawdopodobniej Europejskim kotem krótkowłosym. Poprzez wieki przodkowie dzisiejszego gatunku przystosowując się do surowszego klimatu wyspiarskiego, dały  w rezultacie gatunek o krzepkiej  i solidnej budowie, oraz o  krótkim ,ale gęstym futrze.

Od tamtego czasu Brytyjski Kot Krótkowłosy niewiele się zmienił. Przemyślane selektywne hodowanie tego gatunku, które kładło nacisk na uzyskanie kota o niecodziennym niebiesko-szarym  kolorze , zwanym   „ Brytyjskim Niebieskim” lub „ Typem Angielskim” ,  zaczęło się w XIX wieku. Wspomniane nazwy miały odróżnić ten gatunek od kota „Typu Rosyjskiego”, który charakteryzował się bardziej delikatną budową ciała. Największe zasługi na tym polu odniósł brytyjski artysta i pionier  w hodowli tych kotów   Harrison Weir. W swojej książce z 1889 roku, właśnie ten gatunek zajął największą jej część i został wyniesiony do rangi gatunku, który można zarejestrować. Aczkolwiek uważa się również, że mogła to być cała grupa hodowców entuzjastów, którzy przyczynili się do wyselekcjonowania kota brytyjskiego.

Po raz pierwszy kot brytyjski był prezentowany na wystawie organizowanej właśnie przez Harrisona Weir’a w Crystal Palace w Londynie w 1871 roku i zdobył sobie wielką popularność.

W latach 90-tych XIX wieku, zmniejszyła się popularność kota Brytyjskiego Krótkowłosego ze względu na pojawienie się kotów Perskich i innych gatunków długowłosych. Liczebność gatunku brytyjskiego zmalała aż do czasu drugiej wojny światowej. Aby wyjść z tej niefortunnej sytuacji zaczęto krzyżować koty perskie z brytyjskimi. W ten sposób wprowadzone geny  kotów perskich dadzą w rezultacie podstawę dla Brytyjskiego Kota Długowłosego. Aczkolwiek w tamtych czasach jakiekolwiek uzyskane koty długowłose były umieszczane w programie hodowlanym kotów perskich. Z uwagi na to, że wszystkie koty o kolorze niebieskim były wówczas traktowane jako wariacje na temat tak naprawdę jednego gatunku, Brytyjskiego Krótkowłosego, krzyżówki pomiędzy Brytyjskim kotem , a niebieskim Rosyjskim były również powszechne. Dwie istniejące obok siebie linie kotów niebieskich krótkowłosych , kompaktowa Brytyjska z okrągłą głową i dłuższa, bardziej elegancka Rosyjska z trójkątną głową, rywalizowały ze sobą, ale były też ze sobą krzyżowane. Jednakże,  w efekcie końcowym zostały od siebie odseparowane w odmienne gałęzie.

Po drugiej wojnie światowej , GCCF Governing Council of the Cat Fancy) oznajmił, że dopiero trzecie pokolenie krzyżówki persko- brytyjskiej może być wystawiana w czasie pokazów. To postanowienie wraz z nadejściem drugiej wojny światowej  spowodowało zmniejszenie ilości hodowlanych kotów, nie tylko brytyjskich. Z tego właśnie względu, aby odbudować rasę ponownie wprowadzono geny kota Niebieskiego Rosyjskiego wraz z kotem Perskim, aby wzmocnić ich rodowód.

Brytyjski Kot Krótkowłosy z biegiem lat zdobywał sobie popularność również wśród entuzjastów kotów w Stanach Zjednoczonych w latach 60-tych XX-wieku. Został on uznany jako  „Brytyjski Niebieski” przez Amerykański Związek Pasjonatów Kotów (CFA) w 1970 roku. Kolor niebieski jest nadal dominującym kolorem tych kotów  w Stanach Zjednoczonych. Również w latach 70-tych Brytyjski Kot Krótkowłosy został formalnie uznany za rasę przez TICA ( The International Cat Association)- Międzynarodowy Związek Kotów.

Ilość niebieskich Brytyjskich kotów Krótkowłosych w Wielkiej Brytanii jest świadectwem dużej liczby niebieskich kotów Perskich i Chartreuxes ( kotów francuskich- również będących znakomitą i wiekową rasą kotów)  używanych programach hodowlanych  w czasach powojennych tam i w Europie. Jego rosnąca popularność doprowadziła do uzyskania tytułu Championa w 1979 roku, nadanego poprzez Międzynarodowy Związek Kotów ( TICA).

Według danych GCCF z 2013 roku właśnie Brytyjski Kot Krótkowłosy jest najbardziej popularną rasą wśród kotów rasowych hodowanych w Wielkiej Brytanii- w swoim ojczystym kraju.

Bibliografia:

„British Shorthair Cats”, Collette Anderson

www.tica.org

www.Hillspet.com

www.wikipedia.org

www.wszystkookotach.pl